Stundum er engu líkara en sumt fæði lyfti sálinni meir en annað. Eðaldæmi um nokkuð sem gleður mitt sálartetur eru ber: Jarðarber, bláber, krækiber, vínber, hindber ... Tala nú ekki um þegar rjómi fylgir! Enga tertu fæ ég betri en jarðarberjatertu að hætti móður minnar. Svo mikið er víst!

Sjálfur spái ég meira í hvað fæði gerir fyrir sál en líkama. Hef velt yfir því vöngum hvers vegna ber ganga svo vel ofan í mitt sálarkerald en tæpast leyst þá ráðgátu. Raunsæið vill leita hefðbundinna skýringa en ímyndunaraflið háfleygari skýringa. Sjálfur hef ég alla tíð verið mömmustrákur. Kannski sálarhróið skynji bara eitthvað móðurlegt við ber af móður jörð? Hver veit?

Oft auðnast mönnum að rata fram veginn. Ekki er að efa að þá verður hálfu hægara að finna visku og hugprýði, atorku og útsjónarsemi.

Sumir dá snerpu, aðrir seiglu. Eflaust er misjafnt eftir efnum og ástæðum hvort er vænlegra til árangurs hverju sinni.

En hefst ekki allt með þrautseigjunni? Er það ekki aðal allra góðra hetjusagna?

Þá er að baki skammdegisför á slóðir Snæfellsjökuls. Á bakaleið í bæinn var ekið undir stjörnubjörtum himni. Brátt blasti við nokkuð sjaldséð: Langa leið þvert yfir himin- hvolfið teygði sig grænleit glitblæja og á nokkrum stöðum við sjóndeildarhringinn glitti í eldrauðan bjarma. Grænleitu ljósin voru norðurljós, kannski þau rauðleitu líka.
 
Undursamleg sjón!

Enski boltinn ‒ eitt af því sem ég hef fallið fyrir. Enskt spaug ‒ annað sem ég hef fallið fyrir. Get ekki að því gert þótt ekki vilji ég nú gera upp á milli þjóða.

Þarf ekki annað en að bera saman Manchester United og Real Madrid eða Notting Hill og Idioterne!

Sumir eru hjartfólgnari en aðrir. Oft reynir maður að senda þeim hlýjandi ljós þótt ekki séu þeir í grenndinni … Hver veit nema slíkt komist til skila?

Dýrðardagur: Hvít jörð en lognstillt veður.

Hvít jól eru yndið mitt en frostgaddur og snjómugga hafa þó lengi varnað mér eins: þess að skreppa upp að Snæfellsjökli.

Undir Jökli má sækja sér orkuflæði til orða og athafna.

Styttist í orkuleiðangur!

Bíll með sál er dásamlegur farkostur. Gleymi aldrei Grána mínum svo lengi sem ég lifi. Gráni minn var Nissan Datsun Stanza, léttur og nettur. Frá honum streymdi góð orka, hvert sem leið lá.

Gráni gamli gekk fyrir bensíni, eins og alsiða var í þá daga, en hefði nú eflaust verið ginnkeyptur fyrir grænni orku, blessaður, þekki ég hann rétt. Rafmagn, vetni, metan … Gráni minn hefði komist hvert á land sem var! 

Þegar farkosturinn er sáluþrunginn er allt hægt, líka að bruna á undan sól og mána í aftureldingu dags!

Nú er karl kominn í sveitina. Árla dags lá leiðin út í fjós. Þar varð ég glaður við bón móður minnar um að gefa kálfunum. Ekki breytast þeir, blessaðir.

Einn var sýnu yngstur, borinn í morgunsárið. Sá er rauður með hvíta stjörnu á enni, undurfagra. Óðar flaug mér nafn í hug. Morgunstjarna skal kálfsi heita ef mín hug- detta nær fram að ganga. Ekki veit ég hvort kálfanafnanefnd í Stykkishólmi veitir blessun sína. Í slíkum nafngiftum eru jú Unnur systir og Steini mágur margvís og margreynd.

Nú eru eftirjólin hjá mér: Öll sígildu jólalögin!

Jólabarnið í mér skríkir af tilhlökkun. Ekki seinna vænna: Það er farið að styttast í næstu jól!

Á spjöld bókmenntasögunnar hafa margir komist en fáir orðið nafnkunnari en don Kíkóti frá Mancha. Það er upphaf að sögu don Kíkóta að hann hefur lesið riddarasögur af miklum móð og leggur sjálfur upp til að halda uppi merkjum riddaramennskunnar. Ekki er að sökum að spyrja: Á horuðum húðarklár, Rósinant, ratar don Kíkóti í margvísleg ævintýri. Kátlegar hliðar á karl sér en reynir að beita sér fyrir hinu göfuga og réttláta. Mitt í afrekum sem ofraunum á yndiskvendi eitt hjarta don Kíkóta. Aldonza Lorenzo heitir dísin réttu nafni en af skáldlegu hjartnæmi kallar riddarinn hugumstóri hana Dúlsíneu frá Toboso. 

Löngum hefur don Kíkóti verið hafður að háði og spotti en sumum eflaust sést yfir eitt: Don Kíkóti er hjartahreinn.

Er slíkt ekki flestu fegurra?

Oft er mikið lagt upp úr andstæðum enda má víða finna þær rammar. Ætli sunna og máni séu ekki afbragðsdæmi um andstæður? Ef rýnt er í himinhvolfið má skynja ‒ eða ímynda sér ‒ að sólin sé þrungin krafti og framtakssemi en máninn kynngi og tilfinninganæmi. Má jafnvel mikið vera ef sólin er ekki nægtasöm og lagslynd en tunglið nægjusamt og hlédrægt. Þá er engu líkara en sólin sé úthverf en máninn innhverfur.

Víst er að sitt sýnist hverjum. Undir sól og mána er seiðandi að vera en ætli ljósaskipti dags og nætur heilli mig ekki jafnvel enn meir? Þá renna sól og máni saman. Þá verður tvennt eitt.
 
Er ekki yndislegt að leita jafnvægis?

Sögusagnir herma að sir Walter Raleigh hafi fyrstur látið setja niður kartöflur í Evrópu. Það var á Írlandi. Næstu aldirnar áttu kartöflurnar eftir að bjarga Írum.

Forðum daga í sveitinni heima var ég ötull að bera hænunum kartöflur. Daginn út og daginn inn hrundu þær af borðum húsbændanna. Sjálfur gerði ég mitt til að nóg yrði afgangs! En nú er af sem áður var: Nú heillar grænt og gott! Nú bjarga kartöflurnar mér í hátíðamatnum heima ‒ mitt í lamba-, hangi- og svínakjötinu.

Jólarétturinn í ár: Kartöflur! Kroppa þær með hænunum heima.