Nú er pískrað um að Framsóknar- og/eða Sjálfstæðisflokkur verði leiddir til valda á landsvísu, segir sagan. Kannski sumir séu orðnir smeykir og reyni nú allt hvað aftekur að koma sjálfum sér eða hrunflokkum til valda áður en skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis kemur almenningi fyrir sjónir? 

Það skyldi þó ekki vera að moldvörpur reyni nú að grafa undan vinstristjórninni í von um að hún verði öll áður en skýrslan góða kemur út? Gæti ekki ein leiðin til þess einmitt verið sú að spinna upp myndun nýrrar stjórnar?

Nú eru umbrotatímar enda þarf að blása lífi í heilu og hálfu samfélögin. Þá getur eitt og annað fleytt mönnum áleiðis, ekki síst eldmóður og atorka. Ætli nokkuð saki þá að tilheyra einu af þremur eldsmerkjum dýrahringsins – Hrúti, Ljóni eða Bogmanni – þótt auðvitað séu mennirnir eins misjafnir og þeir eru margir?

Svo getur líka verið ómaksins vert að hemja eldinn á einum vígstöðvum til að glæða hann á öðrum, sérstaklega ef þær eru þarfari og hjartkærari. Það getur snúist um að minnka eitt fyrir annað, til dæmis ísbúðaráp fyrir sagnaritun eða annað í þeim dúr.

Seint verður víst auðhlaupið að því að fulltemja makkaprútt ljón en síðustu ár hef ég mikið reynt til þess. Ætli tamningin gangi ekki bara betur en nokkur þorði að vona? 

                                                                                              Jack Haas: Rubedo Wholeness
                                                                                               (frítt af www.celestial-art.net)

Í kreppu finna þjóðir oft nýstárlegar leiðir til að draga björg í bú. Þá blómstra atorkusamir, sérstaklega þegar á líður.

Sumir njóta sín ævinlega vel með hjálm á höfði.

Sumarið 2007 brunaði ég austur að Þjórsá til að skyggnast yfir friðsældarlega náttúru í dáfögrum skrúða. Skammt frá mynni Þjórsárdals ók ég undir endann á regnboganum, brúnni milli himins og jarðar. Í sömu andrá óskaði ég mér þess að ekkert yrði af virkjanabrölti í neðanverðri Þjórsá. Nú hefur Svandís Svavarsdóttir umhverfisráðherra vísað því vafstri hálfa leið út í hafsauga.

Undanfarin ár hefur Virkjun allra landsmanna vaðið uppi á Þjórsárslóðum eins og afturgengin aurasál, ríðandi húsum og otandi fésjóðum. Nú þykjast ráðamenn í Skeiða- og Gnúpverjahreppi ætla að draga sig út úr öllu makkinu, að minnsta kosti um sinn, en ekki er því að heilsa í Flóa. Þar mátti ekki einu sinni heyra á slíkt minnst þótt meirihluti sveitunga risi Urriðafossi til varnar. Nú hillir þó loks undir að sólkonungar og sóldrottningar sveitarstjórnanna þurfi að endurnýja umboð sitt.

Hver veit nema vorleysingarnar skoli burt forhertum héraðshöfðingjum? Er ekki mál til komið að móðir jörð fái að brosa framan í glóbjarta sólina?

Jack Haas: The Splendour Kingdom of Harmony and Oneness Within
                                                (frítt af www.celestial-art.net)


Nú eru mínir menn risnir úr kör. Varla um að villast eftir viku yfirburðasigra á stórveldunum Manchester City og Arsenal. Krafturinn í Rooney er engu líkur og fleiri að koma til, jafnvel varaskeifur á borð við Nani og Park. Fyrir nokkru var vörnin hriplek, hrjáð af sjö manna meiðslum. Nú er hún skriðin saman þó að brjóstvörnin, skipuð beljökunum Vidić og Ferdinand, sé enn fjarri góðu gamni.

Það getur verið ómaksins vert að stilla saman strengina. Hver veit nema þá muni stríðsgæfan brosa enn blíðar við mönnum?

Á morgun eru það Fransmenn. 

Allt frá sokkabandsárunum hefur orka Frakklands hrifið karlinn enda svífandi létt. Ábyggilega indælt að sitja á frönsku kaffihúsi í hafgolu með klút um háls. Til allrar hamingju er slíkt hið sama hægt á stöku kaffihúsi á Íslandi.

Það er víða að svalandi blær gælir við vanga og glettist við klúta.

Það getur léð manni kraft að sjá aðra brimandi af krafti. Ólgandi af krafti má víst komast hvert á land sem er, hvernig sem gengur að hemja reiðskjótann.

Hver veit nema orkan verði vel nýtt og jafnvel endurgoldin?

Nú eru komnir tveir snilldarhópar á Snjáldurskinnu: „Vinir Þjórsár“ og „Við erum á móti áframhaldandi uppbyggingu þungaiðnaðar á Íslandi“.

Allt er sælla til að nýta landsins gögn og gæði en álbræðslan, sálarlaus og orkufrek.

Er ekki mál til komið að eira eldgömlu Ísafold?

Oft hugsar maður hlýtt til annarra, ekki síst þegar þeir standa í stórræðum. Hver veit nema það hjálpi dulítið í öllu vafstrinu?

Nú er bara að telja niður í leik gegn ölkærustu frændum vorum.

Löngu fyrir mót þóttist margur íþróttaspekingurinn kominn í úrslitaleikinn en nú er ekki hátt risið á landanum. Því má allt eins ætla að nú liggi Danir í því og komist að því fullkeyptu hvar Davíð keypti ölið.  

Ætli nokkur verði hissa þótt blessaður leikurinn verði með hreinustu endemum og úrslit ráðist í blálok?

Hver veit nema gaman sé að sjást eða hittast stöku sinnum í skammdeginu?

Ætli nokkuð meira þurfi til en góða skapið?

Ástarinnar leit getur léð lífinu aðra og betri stefnu. Það hefur margur riddarinn reynt, oft samfara því að þurfa að safna í sig kjarki. 

Ef ljónin á veginum eru að baki er varla annað eftir en síkið umhverfis kastalann. Hver veit nema vindubrúin verði dregin niður fyrir hugprúðan riddara?

Um áramótin steingleymdist að strengja nýársheit, trúlega í fyrsta sinn frá frum- bernsku. Ætli það sé ekki til marks um að karltetrið sé farið að lifa og hrærast í líðandi stund fremur en ókominni tíð?

Ekki er þó að efa að ýmislegt má bæta, svo sem djörfung og dug. Þannig hefur stundum verið kosið að bíða betra færis, hvað svo sem um ræðir, af því að staður og stund þóttu ekki endilega veita nægilegt andrými. Augnablikið ræður jú miklu.

Hver veit nema krafturinn verði meiri í ár?

Í garðinum gulgræna sést nú tíðum gæs ein, hölt og rytjuleg. Sú virðist orðin viðskila við gæsahópinn sem þáði hér brauð í brunagaddinum með glaðhlakkalegu gaggi.

Nú fær gæsin eina vatn og brauð eins og hún getur í sig látið. Hver veit nema það hressi greyið á úthallandi vetri?